Çalışırken, Anneyken, Maç Oynarken: ÖABT'yi Zor Şartlarda Kazananlar

Günde 2 saati olan iki çocuk annesi — Türkiye 51.

Tuğba Bayar üç ve dokuz yaşında iki çocuk annesi ve kendi şehrinde yaşamıyor. Kasım'da başlamış, süreci dokuz-on aya yaymış. Günde iki-üç saatle başlayıp son aylarda hızlanmış.

En zor aylarını şöyle anlatıyor:

"Öyle aylar geldi ki ben sadece günde belki 1 saat bakabildim. Sizi izlerken mesela o video 40 dakikalık video bende 2 saatte falan bitiyordu. Çünkü sürekli durdurmak zorunda kalıyordum."

"Benim için örnek veriyorum. Bir Türkçe'de dört net yapmak iki günümü alıyordu."

Yaptığı asıl şey, kısıtı bahane değil planlama birimi hâline getirmek:

"Ya da eşim işten mi geldi? Benim iki saatim mi var ders çalışmak için? Bu iki saatte hangi üniteleri bitirebilirim? Kaç çıkabilirim? Hep bunun hesabını yaptım aslında."

Buradaki ders şu: sabit bir günlük saat hedefi koymak yerine, eline geçen her zaman dilimine önceden bir iş atamak. İki saatin ne zaman geleceği belli değil; o iki saatte ne yapılacağı belli.

Tuğba Bayar ayrıca spor yöneticiliği mezunu — anatomi, fizyoloji, antrenman bilgisi derslerini üniversitede hiç görmemiş. İlk yıl alan neti 30, sıralaması üç binlerde. İkinci yıl Türkiye 51.

Babasının dükkânında çalışan aday — Türkiye 42.

Özgür Ergen babasının kıraathanesinde çalışıyordu. Çalıştığını bildiği için süreci baştan 1,5 yıla yaymış: günde bir-iki saat, birer videoyla.

Kritik alışkanlığı, aksadığında programı ötelememek:

"Bazen dükkana gitmek zorunda kaldığım için derslerden çıkmak zorunda kalıyordum. Bu durumda bile en önemli şeyin şu olduğunu biliyordum: hiçbir şekilde programı kaydırma yapmıyordum."

Kaçırdığı dersi ertesi gün erken kalkarak ya da gece telafi ediyor, ama programın kendisini geri çekmiyordu. Pazar akşamları haftalık programını çıkarıyordu — hangi dersin hangi saat aralığında olacağına kadar.

Bir de yanlış defteri alışkanlığı var, çalışma arkadaşıyla birlikte:

"Yanlış yaptığımızda neden yanlış yaptığımızı, doğrusunun ne olduğunu bir deftere yazıp ve bunu her gün uyumadan önce mutlaka okurduk, birbirimize anlatıyorduk."

Aktif futbolcu, aynı zamanda son sınıf — Türkiye 84.

Samet Rakipoğlu ilk senesinde Türkiye 84. oldu ve o sene hâlâ lig maçlarına çıkıyordu. Perşembe günleri staja gidiyor, cuma günleri maç oynuyordu.

"Şu iki gün tamamen kapalıydı. Haftanın dört günü çalışabiliyordum."

Antrenman günlerinin düzeni: yedide kalkıp dokuza kadar çalışma, dokuz-on beş arası antrenman, on dokuzda alan dersleri. "Günlük 4-5 saat kaybım oldu" diyor. Yorgunluğu da saklamıyor:

"Paragraf çözeceğim. Yorgunluktan anlayamıyordum. Bakıyorum, okuyorum soruyu, anlayamıyorum."

En özgün tarafı, sınav hazırlığını antrenman planlaması gibi kurgulamış olması:

"Maç eksi 2, maç eksi 1 antrenman programı yaparsın falan. Ona benzer bir program yapıyordum."

Lig mayıs ortasında bitmiş; kendi ifadesiyle "son iki ayda sınav kazananlardan biriyim."

Aynı anda iki işte çalışan aday — Türkiye 180., atandı

Şevval Çimen ilk yılında dördüncü sınıf öğrencisiydi, stajı vardı ve iki ayrı işte çalışıyordu — biri pilates eğitmenliği, biri okulda görevlilik.

Yöntemi, işi günlere toplamak olmuş:

"Çarşamba perşembe full işteysem, cuma cumartesi pazar pazartesi evdeydim."

Canlı derslere çoğunlukla giremiyor, aynı gün birkaç saat sonra ya da ertesi gün kayıttan izliyordu; biriktirmemeye özen gösteriyordu.

İkinci seneye kalma kararını, kontenjan açıklanmamışken vermiş:

"Ben tekrar hazırlanacağım her ne olursa olsun dedim. Çünkü emeğimin arkasında durmak istedim."

Dağılma konusunda söyledikleri, bugün de geçerli:

"Sevgili arkadaşlar, öyle bir zaman olacak ki bütün hocalar canlı yayın açacak; siz canlı yayınlar arası geçiş yaparken hiçbir şey anlamayacaksınız."

Ağır bir yılın ardından: 2817. sıradan 291.'liğe

Adil Güngören depremi Hatay'da yaşadı. Zor şartların içindeydi ve hazırlığı aylarca kesildi.

"Ben orada hani iki buçuk üç ay falan koptum."

Sürece ancak mayısta tam dönebilmiş. O yılki sıralaması 2817; ertesi yıl 291.

Dönüşü sağlayan şey, hocasının ona koyduğu sınır olmuş:

"Bana dedi ki: iki hafta boyunca istediğin her şeyi yap. Asla 'illaki olacak' kafasıyla düşünme. Ama iki hafta sonra gel, burada sağlam bir şekilde otur."

Kendi çıkardığı sonuç:

"Ben bu sene sınavına tamamen psikolojik bir sınav olarak bakıyorum. Bu sene bırakmayanlar derece yaptılar."

Ders çalışma alışkanlığı olmadan başlayan aday — Türkiye 36.

Beyazıt Ağgün sürece başlamadan önce bir kafede, sonra fabrikada çalışmıştı. Sosyal çevresini daralttı, Instagram'ı kapattı, bütün süreçte yalnızca üç gün mola verdi.

Beden eğitimi adaylarının başlangıç noktası hakkında söyledikleri, bu yazıdaki en dürüst tespit:

"Biz besyocular biliyorsunuz ki TYT sınavıyla ve yetenek sınavıyla alınıyoruz. Kaldı ki hangimiz TYT'ye yeterince çalışıyor? Hiçbirimizin ders çalışabilme alışkanlığı yok."

"Bundan bir buçuk yıl önce biri bana gelse dese ki 'ya Beyazıt 10 saat ders çalışacaksın', hayatta inanmazdım."

Yani on saat çalışmak bir kişilik özelliği değil, kurulabilen bir alışkanlık — ve kurulması bir buçuk yıl sürebiliyor.

Ortak nokta ne

Bu altı kişinin programları birbirine benzemiyor. Ortak olan üç şey var:

1. Kısıtı önceden kabul edip programı ona göre kurmuşlar. Özgür Ergen 1,5 yıla yaydı çünkü çalışıyordu; Tuğba Bayar dokuz aya yaydı çünkü çocukları vardı. Kimse "keşke günde 8 saatim olsa" programı yapmamış.
2. Aksama planın parçası. Aksadıklarında programı ötelemek yerine telafi ettiler.
3. Süreyi değil, işi ölçmüşler. "Bugün kaç saat çalıştım" değil, "bu iki saatte hangi üniteyi bitiririm".

Bu yayınları izle

Bu yazıdaki alıntılar Şampiyonlar Konuşuyor yayınlarından alındı — 2020'den bu yana her sonuç döneminde derece yapan kursiyerlerimizle yaptığımız canlı sohbetler. Yayınların tamamını YouTube'da izleyebilirsin:

• Şampiyonlar Konuşuyor — tüm yayınlar (oynatma listesi)

İlgili içerikler

• Beden Eğitimi ÖABT hazırlık rehberi
• Nasıl çalışma programı kurulur
• Yanlış defteri nasıl tutulur
• Bayrak devri: MapUzem'in Türkiye birincileri